เหนื่อยกับการเรียน

เหนื่อยกับการทำงานส่ง

เหนื่อยกับการบังคับตัวเองว่าอย่าท้อ

เหนื่อยสุดๆกับการพยายามดังคนอื่นให้ไปด้วยกัน

ไม่ชอบงานกลุ่มเลย

ต่างคนต่างสนใจงานตัวเอง

จนไม่มีใครสนใจงานกลุ่ม

บางครั้งก็อยากจะทิ้งนะ

ไม่มีใครคิดจะทำก็ไม่ต้องทำ

ทำไมต้องเหนื่อยอยู่คนเดียว

เรียนเหมือนกัน

งานเหมือนกัน

แต่ความรับผิดชอบต่างกัน

ใครก็อยากสบายทั้งนั้นแหล่ะ

ปล.ขอบ่นหน่อยเหอะ ไม่ไหวแล้ว

เรื่องมันมีอยู่ว่า

(เริ่มซะ)

ใต้หออะ มีถังใส่ แก้วและขวดพลาสติก สำหรับเอาไป recycle ใช่ปะ

มันเป็นแบบ คล้ายๆกรงหมาแต่ไม่มีหลังคาอะ

นึกออกกันปะ

ด้วยความโล่งของมัน

ใครใส่อะไรลงไปก็เห็นหมด

แล้วหนึ่งในนั้นก็คือ

แก้วรอดช่องที่กินไม่หมด

(ทั้งที่ตรงนั้นมีถึงใส่เศษอาหารเยอะมาก เพราะเป็นโรงอาหาร)

แล้ว เราก็แอบได้ยิน มนุษย์คนนึง

เอ๋ยขึ้นมาว่า

รอดช่อง recycle นี่แหล่ะคนไทย

เปลี่ยนจากการปฏิวัติการเมืองมาเป็นปฏิวัติคำว่า นี่แหล่ะคนไทย กันดีกว่ามั้ย

เป็นว่า แยกขยะเป็น นี่แหล่ะคนไทย

บ้านเมืองสะอาด นี่แหล่ะคนไทย

อะไรประมาณเนี้ยอะ

ถ้าทุกคนช่วยกันยังไงมันก็สำเร็จอยู่แล้ว

ง่ายกว่าปฏิวัติการเมืองตั้งเยอะ

อย่างน้อยก็เราคนนึงแหล่ะ ที่ช่วยเค้าแยกขยะ

ภูมิใจ

การรักใครซักคน เป็นสิ่งที่ยากนะ

แต่การลืมใครซักคนยากยิ่งกว่า

ดีที่สุด...

ก็ปล่อยให้รักต่อไป ตามใจมันแล้วกัน

ปล.เข้าใจปะเพื่อน พยายามไปก็เท่านั้น พูดง่ายทำไม่ง่ายหรอก

ผ่านมาเป็นปี เคยเป็นยังไงกลับเป็นมากกว่านั้นอีก